91 - إنّ للدّنيا مع كلّ شربة شرقا ، و مع كلّ أكلة غصصا ، لا تنال منها نعمة إلّا بفراق أخرى ، و لا يستقبل فيها المرء يوما من عمره إلّا بفراق آخر من أجله ، و لا يحيى له فيها أثر إلّا مات له أثر 3688 . 92 - إنّ الدّنيا دار صدق لمن صدّقها ، و دار عافية لمن فهم عنها ، و دار غنى لمن تزوّد منها ، و دار موعظة لمن اتّعظ بها ، قد آذنت ببينها ، و نادت بفراقها ، و نعت نفسها و أهلها ، فمثّلت لهم ببلائها البلاء ، و شوّقتهم بسرورها إلى السّرور ، راحت بعافية ، و تبكّرت ( ابتكرت ) بفجيعة ، ترغيبا و ترهيبا ، و تخويفا و تحذيرا ، فذمّها رجال غداة النّدامة و حمدها آخرون ، ذكّرتهم دوستانش آن را صاف نگردانيده ، و بر دشمنانش به آن بخل نورزيده است . 91 - براستى كه همراه دنيا با هر آشاميدنى و با هر لقمه و خوردنى گلو گرفتن و در حلق ماندنى است ، ( چون همراه با حزن و اندوه است ) از آن به نعمتى رسيده نمى شود مگر به جدايى از نعمت ديگر ، و آدمى در آن بهر روزى از عمر خود رو نمى آورد مگر به جدايى روز ديگر از زمان زندگى او ، و براى او در دنيا اثرى زنده نخواهد گرديد مگر آنكه اثرى از براى او بميرد ( چه آنكه اثر خود او باشد يا آثار فضل خدا ) . 92 - براستى كه دنيا براى كسى كه آن را تصديق نمايد سراى صدق و راستى است ( چون احوال خود را از بيوفايى و تغيّر و تبدّل بطور كامل نشان مىدهد ) ، و خانه عافيت است براى كسى كه درك آن كند و فريب آن را نخورد ، و سراى بى نيازيست براى كسى كه از آن توشه برگيرد ، و خانه پند و اندرز است براى كسى كه از آن پند پذيرد ، جزما به جدايى خود اعلام نموده ، و به مفارقت خويش ندا كرده ، و از مرگ خود و اهلش خبر داده ، پس براى اهل خود به بلاى خود بلا را تمثيل و تصوير نموده ، و آنها را به شادمانى خود به سوى شادمانى تشويق كرده است ( ممكن است مراد اين باشد كه بلاها و شادمانيهايش نمونه‌اى از بلاها و شادمانيهاى آخرت باشد پس بايد آدمى